أنشودة سكرى /نعمت الحاموش

من رواية الرجل الوحشأنشودة سكرىأأُنشودة سكرى أنا …رنّمها الغيب لك…؟ أم ظلال يرتعش عند اهتزاز جفنيك…؟ أم…؟أأُحبَك؟ لا بل… ترتسمين في غيبي… وغضبي.. في سكوني… ومآتي أيّامي… ترتسمين في سمائي وجحيمي… في صفائي وضبابي… ترتسمين في يراعي…ترسمين صراعي…تتهاوين…تثور أعماق… يغمرني…









