
لقاء /شعر ناصر رمضان ترجمة /مزكان ساغر
1
1
1
1
1
أنّا التقينا
كَيْ نكونَ بدايةً
للنورِ
في ليلِ الشّتاتْ
كَيْ نغرسَ المعنى
بأرضٍ
قد تعوّدتِ المَماتْ
أنا والهَوَى
جئنا إليكِ
كأنّنا طفلان
نحملُ خفقةً
ونقوش عشقٍ
في الدفاترِ والسّماءْ
وإذا تنفّستِ الزّهورُ
عرفتُ أنّكِ جئتِ
من لُغْزِ العُطورْ
من سحْنةِ الضّوءِ
الذي
ما زالَ يلمعُ في البخورْ
من جُرْحِ نايٍ
ذابَ في لحنٍ
تقادمَ في الصّدورْ
يا أنتِ يا وجعَ المساءِ
ويا قصيدةَ كبريائي
أخشى عليكِ من الفناءِ
وأخافُ أن أمضي
وتبقَيْ في سمائي
نجما يضيءُ ولا يغيبُ
عن احتوائي
شعر نا صر رمضان عبد الحميد
***
شعر ناصر | برگردان فارسی
ما به هم رسیدیم
تا آغازِ نوری باشیم
در شبِ آوارگی،
تا معنا را بکاریم
در زمینی
که به مرگ خو گرفته است.
من و عشق
به سوی تو آمدیم،
انگار دو کودک بودیم
با تپشی در دل
و نقشهای عشق
در دفترها و آسمان.
و چون گلها نفس کشیدند،
دانستم که تو آمدهای
از رازِ عطرها،
از چهرۀ نوری
که هنوز در دودِ بخور میدرخشد،
از زخمِ نیای
که در نغمهای دیرسال
در سینهها ذوب شده است.
ای تو، ای دردِ شامگاه،
ای شعرِ غرورم،
میترسم فنا تو را از من بگیرد
و میترسم که من بروم
و تو در آسمانم بمانی،
ستارهای که میدرخشد
و هرگز از آغوشم ناپدید نمیشود.
—
ترجمة مزكان ساغر











